De Witte Dag kwam zoals verwacht, maar voor velen toch onverwacht. Het werd uiteindelijk een Witte Woensdag. De dag ervoor, op dinsdag, stond er een zware zuidwester storm en op talloze plekken woei het water simpelweg over de zeeweringen. Van echte overstromingen was weliswaar nog geen sprake, maar er waren op veel plaatsen toch grote hoeveelheden water binnendijks terecht gekomen door de harde wind, kleinere - en grotere scheuren in de dijken, en overbelaste mechanische waterkeringen. Bijvoorbeeld de deuren van de Maeslantkering hadden zoveel druk te verduren gekregen, dat de reparaties van de verbuigingen nog jaren in beslag zouden nemen. Op die bewuste woensdagochtend werd Nederland letterlijk én figuurlijk wakker en realiseerde zich dat de ‘badkuip Holland’ een onhoudbare vesting was geworden. ’s Morgens vroeg waren het de makelaars die als eersten merkten dat er ‘iets in de lucht hing’, want nogal wat afspraken voor woningbezichtigingen werden afgezegd. Tegelijkertijd merkten ze in de loop van dezelfde dag al dat er bovengemiddeld veel mensen contact zochten om hun woning in de verkoop te zetten. Na de wekelijkse ministerraad, op vrijdag, was het opvallend dat er door het kabinet zo goed als geen actiebereidheid werd getoond om nieuwe maatregelen te treffen. In de afgelopen honderd jaar was er heel veel gedaan aan verhoging en verzwaring van de dijken, en aan technologische waterkeringen zoals de Maeslantkering, maar nu ademden de woorden van de premier een gevoel van capitulatie. Deze en vorige generaties hadden zeker een biljoen (!) euro uitgegeven aan maatregelen tegen het wassende water, maar nagenoeg niets aan maatregelen tegen het wassen van het water. Het was onvermijdelijk dat de Witte Dag zou komen, de dag waarop uiteindelijk bij iedereen het besef zou indalen dat klimaatverandering keiharde realiteit is. Wetenschappers en klimaatactivisten hadden decennia geleden al de term “Witte Dag” in het leven geroepen als de dag waarop bij iedereen de schellen van de ogen zouden vallen en iedereen de wereld zou gaan zien zoals die is: een steeds warmere planeet die ook nog eens steeds sneller opwarmt. De kleur wit symboliseerde het bewustzijn, het ‘bewust zijn’, en het waarnemen, het ‘nemen wat waar is’. Vanaf de millenniumovergang was er een gestaag groeiende groep mensen die de ernst van het klimaatprobleem besefte en maatregelen wilde en eiste, maar het bleef een luidruchtige minderheid. De overgrote meerderheid van de mensen ontkende maar al te graag de ongemakkelijke waarheid, en/of ontkende de mens als veroorzaker, en/of wilde er geen tijd en geld en moeite aan besteden, en schoof het probleem door naar de volgende generatie. Met name rechtse politici maakten gebruik van dit valse sentiment en liepen voorop in de hetze tegen allerlei soorten klimaatwaarschuwers. De onvermijdelijke Dag des Oordeels, die men zo over zichzelf afriep, werd tegelijkertijd ontkend. In de weken en maanden na Witte Woensdag werd het pyramidespel, dat men in de eeuwen daarvoor met Moeder Natuur had gespeeld, als een ballon doorgeprikt. De huizenmarkt stortte volledig in en huizen werden al snel onverkoopbaar. Huizen kwamen, vooralsnog figuurlijk, onder water te staan, en hypotheken werden niet meer afgelost. Onroerend goed degradeerde tot wat het in essentie was: een hoop bakstenen. Een aantal banken en pensioenfondsen kon zich niet meer overeind houden, spaargeld verdampte en op enig moment werden de maandelijkse pensioenbetalingen volledig gestaakt. Binnen enkele jaren na Witte Woensdag kwam alle economische activiteit in de gebieden die ongeveer beneden vijf meter boven Nieuw Amsterdams Peil (NAP) lagen volledig tot stilstand. Er kwamen enorme emigratiestromen op gang vanuit dit dichtbevolkte land aan de Noordzee naar hoger gelegen delen binnen de Europese Unie, maar door de extreem rechtse koers die Nederland al meer dan een halve eeuw volgde waren andere landen niet of nauwelijks bereid om Nederlanders op te nemen. Ironisch genoeg waren het vooral de niet-etnische Nederlanders die in andere landen een nieuw bestaan mochten opbouwen, doorgaans het land waar de voorouders van deze niet-etnische Nederlanders ooit vandaan waren gekomen. De extreem rechtse etnische Nederlanders bleven achter in de ‘badkuip Holland’ om daar hun pyrrusoverwinning te vieren. “Dit is uw land” stond er ooit op een verkiezingsposter, maar wel een land dat binnenkort grotendeels onder water zou verdwijnen en waarvan wat verspreide restanten een hoogst onzekere en chaotische toekomst onder ogen moesten zien.